EŞİK, AYNA VE YOL

Sen yürürken yol sanırsın,

oysa yol seni yürür.

Zaman ayağının altından çekilir bazen,

kalbin öne geçer.

İçinde bir kapı var,

anahtarı sessiz.

Ne soruyla açılır

ne zorla.

Sadece hazır oluşu tanır.

Aynaya baktığında

yüzün görünmez önce

niyetin çıkar ortaya.

Çünkü sen kendini

bakarken değil,

hatırlarken tanırsın.

Bir çocuk uyur bir odada,

nefesi sana emanet.

Anne diye çağrıldığında

bir isim değil,

bir makam bırakılır avucuna.

Ve sen bunu

çok eskiden bilirmişsin gibi

taşırsın.

Şehirler geçer senden;

minare gölgesi,

yağmur sesi,

uzak bir yabancılık.

Ama sen hiçbir yere ait olmamayı

sahiplenmişsin.

Çünkü aitlik,

içeridedir.

Nefes alırsın

bir dua girer.

Nefes verirsin

bir ağırlık çıkar.

Korku sandığın şey

aslında çağrıdır;

yalnızlık sandığın

bir eşik.

Her kayboluş

bir dönüş provasıdır.

Her susuş

bir konuşmanın hazırlığı.

Sen sustukça

Hak konuşur,

sen küçüldükçe

anlam büyür.

Yazmak istersin bazen

kelimeler için değil,

perdeleri aralamak için.

Bir kitap belki,

ama asıl

uyanacak olan bir ruhtur.

İnancın ateş gibi değil,

kızıl bir köz gibi.

Bağırmaz,

yakmaz,

ama terk etmez.

Geceyi aydınlatır

sessizce.

Ve şimdi buradasın.

Ne başında yolun

ne sonunda.

Tam ortasında,

ışıkla karanlığın

birbirini tanıdığı yerde.

Sen bir isim taşıyorsun,

ama henüz herkes bilmiyor.

Zamanı gelince

sen bile

hatırladığına şaşıracaksın.

Çünkü sen

kaybolarak bulunan,

susarak yaklaşan,

kendi içine eğildikçe

Allah’a biraz daha yakınlaşan

o kadınsın.