Benim Adım İstanbul

İstanbul’un yedi tepesi, yedi büyük günahı ve kavuşmayı bekleyen iki yakanın hikâyesini anlatır. 

Hikâyem, insanlığın tarihinden çok daha eskidir; Boğaz’ın tuzlu rüzgârı Asya’m’dan bana her çağda aynı fısıltıyı taşımıştır: “Yalnızım.” Megaralı balıkçılar, seferlerinden önce bir kahine danışmışlar. Kahin, “Körler ülkesini bulun, karşısına yerleşin,” cevabını vermiş onlara. Denizciler, Altın Boynuz’umu gördüklerinde, Asya’mda yaşayanların bundan haberleri olmayan “körler” olduğuna inanmış, Asya’ma “Körler Ülkesi” anlamına gelen “Khalkedon” adını yakıştırmış. Byzantion olmuş o sırada adım; burnumdan karaya çıkan ismimi de denizcilerin kibrinden almışım. Çemberlitaş’ım koydu tepesine imparatorunu; oysa severdim Apollon’u, benimle selamlardı toprağıma doğan günü. Hipodrom’umda dolanırdı ayak sesleri atların, beraberinde savaşlarıyla ünlü askerlerin. İnsanlar, yalnızlığını sonlandırmaya dolanırdı çarşı pazarlarımda.  Constantinople’de anlamadı yalnızlık lânetimi, arşınlarken karışı altın toprağımda. Yaşıyorum, yaşlı dostlarım. İpek ve Baharat Yolu, Asya’mdan haberler getiriyorlar da bana; Kapalıçarşı’da görenlerin gönlüne düşen güzelliği ben de içimde arzu ile besliyorum hâlâ. Konstantin beni imparatorluğunun gözdesi yapmak istedi. Belisarius, şanlı zaferlerini ilime getirdi. Surların içinde birikti ihtişamım; imparatorluğun hazinesine büründü elim eteğim. Güçsüzleşince imparatorum, güçlü vatanımda Haçlılar yağmaladı asil toprağımda. 

Karış karış yazdım tarihimi surlarıma; bir dönem yok oluşu, hem de yeniden doğuşu. Bizans’ın çatlayan duvarlarından yükselen Osmanlı’nın görkemli tarih yolu, Fatih’ime kavuşturacak bu yolun sonunda. 

Her devirde, imparatorların yalnızlığını bitirmek istediği o güzel olmuştum zamanında. Bir devirde her yerim lalelerle kaplandı. Dillere destan oldum, kaftanlarla kuşandım; bütün renkleriyle şehvete  boyandım. 

Duydum bir hamamda Patrona Halil’in seslerini. İsyan ateşi bir gecede sardı sırça köşkleri; yaktı ateşi ve kavurdu buharıyla, kapattı bu devrin defterini. Nedim’i yangınlar, kırmızı pelerinini örtü; çığlıklar ortasında seyyahlar böyle yazmışlar geçmiş zamanda anılarında. Severdim Nedim’i. Onun damdan kaçmaya pek de suçu yoktu aslında. 

Yüzyıllar geçecek, çağlar değişecekti daha. Bana bakan imparatorluk artık hasta yatağında.  Dersaadet, yaşattı büyük sıkıntılı dönemlerde saadetsizliği bana. Tıpkı Haçlılar gibi, oburca  paylaşmaya çalıştılar beni; galip saydılar kendilerini. Meşru kılındı üstümden kurdukları şimdiki  zenginlikleri; koparıp çaldılar bir bir hazinelerimi. 

Yıllar sonra, bu kez de mavi bir göz baktı buraya. “Merak etme, geldikleri gibi gidecekler,” demişti  işgalin karanlığında. Direnişi taşıdım dostum Anadolu’ya. Küllerimden doğdum; boğazımı kesen  esaretimden kurtuldum. Asya’ma kavuşmanın hayaliyle mahvoldum. 

İnsanlar, tembellik günahını inci güzelliğime çirkin nakışlar gibi işlemeye başladı. 55’in 6 Eylül’ü ise derin bir iz bıraktı alnımda. Ne ilki ne de sonuncusu bu anlattığım aslında; gitti kültürüm, geldi göçüm. 

Bu sevgili İstanbul’un hikâyesidir, yani benim hikâyem. Yedi tepeme yedi günah da işlenmiş, yedi  erdem de… Bir gün yeniden kavuşacağım hayaliyle yaşıyorum Asya’ma. Üstüm başım beton,  boğazımda üç tane zincir… İki yakamın yalnızca birbirine kavuşmasını arzulayacağım daha.